مرحوم آیت الله حاج آقا حسین قمی -رحمة الله علیه- مرد خیلی شیرینی بود و هم متدین و متقی و تر و تازه!

مُلّا خوب است تر و تازه و شیرین و ملیح باشد، و ایشان این طوری بود.

آن مرحوم وقتی به حرم حضرت رضا -علیه السلام- مشرف می‌شد، یک زیارت مختصر برای خودش می‌خواند، بعد شروع می‌کردبه نیابت؛ «نیابة عن أبی» به نیابت پدرش می‌گفت: «سلام الله علیک یا ابا الحسن یا علی بن موسی الرضا». به نیابت مادرش، به نیابت معلمش، به نیابت همسایه‌اش، نیم ساعت می‌نشست و به نیابت این و آن [زیارت می‌کرد]، آن وقت به نیابت حضرت عزرائیل -علیه السلام- می‌گفت: «سلام الله علیک یا ابا الحسن».

می‌پرسیدند برای حضرت عزرائیل -علیه السلام- هم نیابت می‌کنید؟ می‌فرمود: بله ما با او سر و کار داریم، یک روزی، ریش ما به دست اوست، از حالا باید او را مدیون کنیم. این زیارت نیابتی جلوی چشم او را می‌گیرد، موقع مرگ، بر ما سهل و آسان می‌گیرد.

این حرف خیلی اساسی است، شوخی نگیرید!


مرحوم آیت الله شیخ محمود تولایی خراسانی «طاب ثراه»

مسجد جامع زاهدان | سوم رمضان 1390ه‍ . ق.